Binnen de joods/christelijke messiaanse gemeenschappen in het westen bevinden zich vele gelovigen van wie vrijwel het overgrote deel een lange periode in de Kerk heeft doorgebracht. Hierbij was men gewend mee te gaan met de bekende christelijke tradities zoals de zondagsviering en de christelijke feestdagen, waarbij de kerstviering natuurlijk de meest uitzonderlijke feestdag is. 

Na een lange periode van onwetendheid komen sommige christenen er uiteindelijk achter dat hun geliefde christelijke tradities een duistere origine hebben. Wanneer zij deze duistere achtergrond gaan bestuderen en onderzoeken, komen zij tot de pijnlijke conclusie dat het spoor hen leidt naar Rome, Babylon en Egypte, waar de bakermat van het heidendom gevestigd is. De geliefde christelijke tradities blijken hun oorsprong te hebben in de meest lugubere afgoderij. 

Vol boosheid verwijten vele van deze christenen de Kerk die hen jarenlang dom gehouden heeft. 

Een terecht verwijt. De informatie over de origine van de christelijke tradities is eenvoudigweg te vinden op vele historische websites. Daarbij zijn er talloze studies welke aantonen dat de christelijke tradities afkomstig zijn uit een smerige heidense bloedcultuur. 

Zodoende is het meer dan terecht dat vele gelovigen hun kerkleiders verwijten dat zij de christenen systematisch hebben dom gehouden. De informatie is immers zo makkelijk te vinden in vele boeken en op vele websites, dus hoe is het mogelijk dat diverse predikanten en theologen het niet wisten? 

Het kan haast niet anders dan dat zij deze historische feiten wel kenden, maar bewust hebben verzwegen voor de gewone man en vrouw. 

Waarom?! 

Vaak weet een dergelijke predikant of dominee heus wel wat de origine is van de heidense christelijke tradities. Maar als zij dit eerlijk onderwijzen, dan zijn ze waarschijnlijk hun baan en huis kwijt, die hun ter beschikking worden gesteld door de Kerk. 

Wie tegen de normen van het heidense instituut Kerk ingaat, kan rekenen op ontslag. 

Zodoende zijn deze christelijke leiders meer toegewijd aan de Mammon dan aan de Eeuwige. 

Zodoende is het verwijt volledig terecht. Terecht voelt men de boosheid van het bedrog. Terecht is men verbolgen over hetgeen de gewone man en vrouw al decennialang wordt berokkend. 

Volledig terecht kiezen deze christenen ervoor om de Kerk te verlaten en zich aan te sluiten bij een joods-messiaanse gemeente, waar men de bijbelse feesten viert welke beschreven staan in Leviticus 23 en Deuteronomium 16. 

Het ontdekken van de bijbelse feesten uit Leviticus 23 is daarmee vaak de eerste stap die men zet om zijn geloof opnieuw te beleven en los te komen van de christelijke dwalingen. 

Daarmee gebeurt in principe het volgende: 

Deze gelovigen gooien de heidense christelijke tradities over boord en stappen simpelweg over op de joodse feesten. 

Hoe terecht deze stap ook lijkt en hoe logisch het is om bijbelse feesten te willen vieren, er gaat hier iets vreselijk mis. 

Hoe bijbels het ook lijkt om de heidense feesten in te ruilen voor de joodse feesten; 

De ene dwaling is ontmaskerd en de andere dwaling doet zijn intrede in het leven van deze oprecht gelovige mensen. 

“Maar het is toch alleen maar goed dat christenen teruggaan naar de bijbelse feesten die God Zelf gebiedt?!” 

Uiteraard is het goed dat de feesten en gedenkdagen van de Eeuwige gevierd en herdacht worden. Maar toch schuilt er een enorm gevaar in de zojuist omschreven gang van zaken. 

“Hoe kan er nu een gevaar schuilgaan in hetgeen God Zelf gebiedt?!” 

Nee, er is zeker geen gevaar in hetgeen Hij Zelf door Moshe heeft laten optekenen. Daarom zeg ik nadrukkelijk, en hoe controversieel dit ook klinkt, lees mijn woorden letterlijk: 

In de overstap van christelijke feesten naar bijbelse feesten schuilt een enorme dwaling. 

Het gaat om deze overstap. 

Niet om Leviticus 23. 

Zodra deze christenen ervoor gekozen hebben om over te stappen op de bijbelse feesten, besluit men logischerwijs om Leviticus 23 eens goed te gaan lezen. Daar komt men al gauw tot de ontdekking dat alle geboden die hier worden beschreven vaak geen praktische invulling bevatten op enkele uitzonderingen na. 

Zo wordt er duidelijk gezegd dat er op sabbat gerust moet worden. Tijdens Pesach mag er geen zuurdesem gegeten worden en tijdens het Loofhuttenfeest bouwen we gezellig een loofhut. Maar dit zijn dan ook wel de enige praktische bevelen welke men direct kan toepassen. Alle andere geboden in Leviticus 23 zijn vrijwel allemaal gerelateerd aan offers. Het offeren is vandaag de dag geen optie aangezien er geen tabernakel of tempel is. 

Bij het lezen van Leviticus 23 vraagt men zich dus logischerwijs al vlug af: 

“HOE moeten we deze feesten vieren?!” 

De enige groep die deze feesten al eeuwenlang viert, zijn uiteraard de Joden. 

Dus om een praktisch advies te krijgen zal men moeten aankloppen bij de rabbijnen welke deze feesten al jarenlang begeleiden en onderwijzen. Echter blijven de Schriftgedeeltes over de feesten en gedenkdagen onveranderd als we de Bijbel erop nalezen. 

De praktische invulling van de rabbijnen is meestal afkomstig uit de Talmoed, een groot scala aan menselijke leerstellingen welke is opgetekend in Babylon en Europa waar de Joden in ballingschap verkeerden. Deze Joden en de overige stammen van Israël zijn over de aarde verspreid omdat zij zich afkeerden van de geboden, inzettingen en rechten, die in de heilige Thora staan opgetekend. 

Het gehele volk van Israël stelde zich rebels op tegen de Allerhoogste en verwierp de Thora welke hen de garantie gaf voor een gezond en gelukkig leven. Dit nam zulke ernstige vormen aan dat zij vervielen in vele occulte leerstellingen welke gewijd waren aan Baäl en Astarte. 

Zodoende zijn zij over de ganse aarde verspreid vanwege hun lugubere afgoderijen waarbij zelfs kinderen geofferd werden. 

Hiervoor werd Israël gewaarschuwd in de Thora en enkele honderden jaren later werd het feitelijk bevestigd door de Profeten. 

Leviticus 26:27-33 

27 Als gij ook hierom Mij niet horen zult, maar met Mij wandelen zult in tegenheid; 28 Zo zal Ik ook met u in heetgrimmige tegenheid wandelen, en Ik zal u ook zevenvoudig over uw zonden tuchtigen. 29 Want gij zult het vlees uwer zonen eten, en het vlees uwer dochteren zult gij eten. 30 En Ik zal uw hoogten verderven, en uw zonnebeelden uitroeien, en zal uw dode lichamen op de dode lichamen uwer drekgoden werpen; en Mijn ziel zal aan u walgen. 31 En Ik zal uw steden een woestijn maken, en uw heiligdommen verwoesten; en Ik zal uw liefelijken reuk niet rieken. 32 Ja, Ik zal dat land verwoesten; dat uw vijanden, die daarin zullen wonen, zich daarover ontzetten zullen. 33 Daartoe zal Ik u onder de heidenen verstrooien; en een zwaard achter u uittrekken; en uw land zal woest, en uw steden zullen een woestijn zijn. 

Ezechiël 6:1-9 

1 En het woord des Eeuwige geschiedde tot mij, zeggende: 2 Mensenkind, zet uw aangezicht tegen de bergen Israëls, en profeteer tegen dezelve; 3 En zeg: Gij bergen Israëls, hoort het woord des Eeuwige! Zo zegt de Eeuwige tot de bergen en tot de heuvelen, tot de beken en tot de dalen: Ziet, Ik, Ik breng over u het zwaard, en Ik zal uw hoogten verderven. 4 Daartoe zullen uw altaren verwoest, en uw zonnebeelden verbroken worden; en Ik zal uw verslagenen nedervellen voor het aangezicht uwer drekgoden. 5 En Ik zal de dode lichamen der kinderen Israëls voor het aangezicht hunner drekgoden leggen, en Ik zal uw beenderen rondom uw altaren strooien. 6 In al uw woningen zullen de steden verwoest en de hoogten tot wildernis worden, opdat uw altaren woest en eenzaam zijn, en uw drekgoden verbroken worden en ophouden, en uw zonnebeelden afgehouwen, en uw werken uitgedelgd worden. 7 En de verslagenen zullen in het midden van u liggen, opdat gij weet, dat Ik de Eeuwige ben. 8 Ik zal dan nog een overblijfsel laten, als gij enigen zult hebben, die het zwaard ontkomen onder de heidenen, wanneer gij in de landen zult verstrooid worden. 9 Dan zullen uw ontkomenen Mijner gedenken onder de heidenen, waar zij gevankelijk zullen geworden zijn, omdat Ik verbroken ben door hun hoerachtig hart, dat van Mij afgeweken is, en door hun ogen, die hun drekgoden nahoereren; en zij zullen een walging aan zichzelven hebben over de boosheden, die zij in al hun gruwelen gedaan hebben. 

Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van het volk Israël.  

In deze zwarte bladzijde hebben de nakomelingen van de stam Juda de Talmoed opgetekend, waarbij zij zeker zijn beïnvloed door het heidendom waarin zij verkeerden. In dit heidendom was er ook zeker sprake van bekering. Zo waren er natuurlijk oprechte Joden welke zich weer trachtten te conformeren aan de Schriften. 

Maar we moeten er wel rekening mee houden dat zij gedurende de geschiedenis werden beïnvloed door afgoderij en nog verder werden beïnvloed door het heidendom uit de streken waarin zij verstrooid werden. Onder deze invloed heeft de Talmoed haar huidige vorm gekregen en bevat dus zowel goede als slechte verordeningen. 

Welnu, zouden deze talmoedisch geïnspireerde rabbijnen dan werkelijk de aangewezen personen zijn om het praktische onderricht aangaande de bijbelse feesten te verzorgen? 

Daarbij moeten we stellig rekening houden met het feit dat deze rabbijnen een diepe afkeer hebben van Yeshua als Messias. 

Uiteraard houden vele gelovigen geen rekening met deze verregaande ideologische verschillen. Zij maken de overstap van de heidense christelijke feesten naar de dubieuze, eveneens heidens geïnspireerde talmoedische tradities. 

Zij maken deze overstap naar de praktische uitleg van de Talmoed om zo met goedbedoelde intenties de bijbelse feesten uit Leviticus 23 in de praktijk te brengen. Helaas zijn er van deze praktische talmoedische richtlijnen weinig tot geen tekstuele overeenkomsten in de Thora. 

Zodoende is de culturele overstap een feit. Deze christenen wilden teruggaan naar de Hebreeuwse wortels van het geloof, maar in plaats daarvan hebben zij de ene heidense cultuur ingeruild voor een andere menselijke doctrine, welke eveneens heidens geïnspireerd is. 

Zodoende is de dwaling binnen de messiaanse gemeente tot stand gekomen: 

Men keert volledig terecht de christelijke tradities de rug toe, waarbij men verleid wordt met een rooskleurige visie op de bijbelse feesten uit Leviticus 23, waardoor men vervolgens wordt ingelijfd in de rabbinale talmoedische leerstellingen, welke grotendeels afwijken van de Thora. Hiermee wordt het geestelijke groeiproces ernstig in gevaar gebracht, aangezien men nu de ene cultuur voor de andere verruild heeft. Men groeit geestelijk nauwelijks aangezien men alleen maar bezig is met het inrichten van de bijbelse feesten. Men probeert de joodse tradities een plek te geven in de ceremonie, in plaats van zich werkelijk te verdiepen in de Thora. 

Sommige gelovigen gaan zo ver in de talmoedische leer dat zij besluiten Yeshua zelfs de rug toe te keren. Dit hele proces is ooit begonnen met de overstap van de heidense christelijke feesten naar de talmoedische gebruiken van het jodendom. 

Een afglijdend proces van jaren, waarin men dacht terug te keren naar de Hebreeuwse wortels van het christelijk geloof. 

Hierbij zullen vele lezers zich afvragen: 

“Wat moeten we nu doen met de bijbelse feesten?!” 

Welnu, hierbij dienen we terug te keren naar het punt waar vele messiaanse gelovigen ooit begonnen zijn: 

Zij keerden de Kerk met haar heidense cultuur de rug toe om zo een nieuwe zoektocht te beginnen naar de waarheid. 

Deze waarheid wordt in de Psalmen maar liefst acht keer omschreven als de Thora. 

Daarom dient men in de zoektocht naar waarheid terug te keren naar Genesis 1, en deze Thora met een open hart te gaan lezen, zonder zich te laten beïnvloeden door cultuur, tradities en persoonlijk verleden. 

Zo zal men worden onderwezen door Yeshua, Die een Profeet is zoals Moshe, die de woorden van de Eeuwige heeft opgetekend. 

Moshe zegt zo’n 40 keer in de Thora dat de mens in een harmonieuze relatie met de Vader zal leven wanneer deze zich houdt aan Zijn geboden, inzettingen en rechten, de heilige Thora. 

In dezelfde Thora zegt Moshe slechts 6 keer welke feesten en gedenkdagen onderhouden moeten worden op slechts 7 korte periodes in het jaar. Hierbij geeft Moshe weinig praktische informatie over hoe deze uitzonderlijke dagen uitgevoerd moeten worden. 

Wat zullen we nu doen als we anno 2026 een relatie met de Allerhoogste willen? 

Dan werken we hier iedere dag aan, en niet slechts op enkele korte periodes gedurende het jaar. 

Er staat immers geschreven “overdenk de Thora dag en nacht” en dus niet alleen op de feestdagen. 

Daarbij is er ook een logische vorm van eenvoud welke wij als karaïeten hiervoor hanteren, en dus graag onderwijzen: 

Als de mens zich richt op de Thora, dan zal hij een relatie ontwikkelen met de Eeuwige door Zijn geboden, inzettingen en rechten te bestuderen. Dit is een leefstijl waarin hij geestelijk zal groeien en een gezond, gelukkig en zelfs succesvol leven zal leiden. 

Als deze geboden, inzettingen en rechten uit de Thora dagelijks bestudeerd worden, dan zullen de feesten en gedenkdagen uit Leviticus 23 vanzelfsprekend geobserveerd worden. Ook zal men deze trachten te praktiseren naar eer en geweten. Wie immers de Thora gaat lezen vanaf Genesis 1, komt vanzelf bij Leviticus 23 terecht. 

Eenieder die een relatie heeft met zijn Vader en zich dagelijks verdiept in Zijn Thora, zal de feesten en gedenkdagen gaandeweg omhelzen. 

Maar zal er een relatie met de Allerhoogste mogelijk zijn als de mens zich alleen richt op de menselijke tradities van de Talmoed? 

Nee.  

We dienen als mensen eerst de relatie te herstellen met de Eeuwige, door Zijn geboden, inzettingen en rechten te onderhouden. Daarna kunnen we ons richten op Zijn feesten en gedenkdagen welke eveneens geboden zijn. 

Eerst de relatie, dan de feesten en gedenkdagen. 

Wie het andersom wil, komt eerder terecht in een culturele verandering dan een geestelijke verrijking. Men komt mogelijk opnieuw vast te zitten aan menselijke tradities en dat was nou juist datgene waarvoor men de Kerk verlaten heeft.